Για πολύ καιρό, το wellness μας παρουσιαζόταν ως κάτι ακραίο. Ξυπνητήρια πριν τις 6:00, άκαμπτες ρουτίνες, πράσινοι χυμοί που έχουν γεύση συμβιβασμού και μια άρρητη πίεση να «βελτιστοποιήσουμε» κάθε λεπτό πριν τις 8 το πρωί. Η ισορροπία όμως, τουλάχιστον για μένα, μοιάζει διαφορετική. Δεν έχει να κάνει με την τελειότητα — έχει να κάνει με τον ρυθμό.
Και για να είμαι ειλικρινής, το πρώτο πράγμα που κάνω το πρωί είναι να κοιτάξω το κινητό μου. Το να τρέχεις μια επιχείρηση σημαίνει μηνύματα, παραγγελίες, emails, ενημερώσεις — και αυτή είναι η πραγματικότητα για πολλές γυναίκες που διαχειρίζονται ευθύνες από τη στιγμή που ξυπνούν. Ιδανικά, θα ξεκινούσα κάθε μέρα offline, μέσα σε απόλυτη ηρεμία. Όμως η ζωή δεν είναι πάντα ιδανική — και αυτό είναι εντάξει. Το wellness δεν θα έπρεπε να καταρρέει μόλις η πραγματικότητα κάνει την εμφάνισή της.

Το φαγητό παίζει έναν ήσυχο αλλά ουσιαστικό ρόλο. Το πρωινό δεν είναι ούτε τιμωρία ούτε επίδειξη· είναι ενέργεια. Επιλέγω κάτι που διατηρεί σταθερή την ενέργειά μου και καθαρό το μυαλό μου — κάτι χορταστικό, όχι περιοριστικό. Ένα μπολ γκρανόλα με γιαούρτι και φρούτα, χωρίς βιασύνη, μπορεί να σε γειώσει με έναν τρόπο που κανένα «θαυματουργό» συμπλήρωμα δεν μπορεί. Πειθαρχία, για μένα, σημαίνει να επιλέγω αυτό που με στηρίζει. Εμμονή σημαίνει να κυνηγάς ένα ιδανικό που συνεχώς απομακρύνεται. Το πραγματικό wellness είναι βιώσιμο — αρκετά ευέλικτο ώστε να χωρά φιλοδοξία, ευθύνη και την ίδια τη ζωή. Και αυτή η μορφή ισορροπίας είναι που τελικά σε στηρίζει μέσα στη μέρα.