Ήταν Ιανουάριος και ήμουν άρρωστη με γρίπη Α. Από εκείνες τις μέρες που όλα κινούνται πιο αργά, πιο βαριά, σαν να υπάρχει ένα ελαφρύ θόλωμα γύρω σου. Ήμουν στο κρεβάτι, χαζεύοντας το κινητό μου ανάμεσα σε emails, όταν εμφανίστηκε ένα μήνυμα που ανέφερε τη Vogue.
Η πρώτη μου αντίδραση δεν ήταν ενθουσιασμός. Ήταν καχυποψία.
Θυμάμαι να κοιτάζω την οθόνη και να σκέφτομαι: Αποκλείεται, θα είναι spam. Ίσως έφταιγε ο πυρετός. Ίσως πάλι το self-doubt να έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα — να σε πείθει ότι τα μεγάλα πράγματα συμβαίνουν στους άλλους. Όχι σε εσένα. Παραλίγο να το αγνοήσω.

Αυτό που με συγκίνησε περισσότερο δεν ήταν ο τίτλος. Ήταν η υπενθύμιση ότι μερικές φορές οι ευκαιρίες έρχονται ήσυχα — και ότι κάποιες φορές, ο μόνος άνθρωπος που στέκεται εμπόδιο είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Αν κάτι μου έμαθε αυτή η εμπειρία, είναι να μην αφήνω την αμφιβολία να απαντά στα emails μου.
Το Phil’s χτίστηκε αργά, με πρόθεση, συχνά μακριά από τα φώτα. Και το να αναγνωρίζεται σε έναν χώρο όπως η Vogue ήταν σχεδόν σουρεαλιστικό — όχι γιατί έκανε το brand μεγαλύτερο, αλλά γιατί έκανε εκείνη την εκδοχή του εαυτού μου που αμφέβαλλε να συνειδητοποιήσει ότι ίσως είχε προχωρήσει περισσότερο απ’ όσο πίστευε.