Παράλληλα, στο σπίτι μας υπήρχε και μια άλλη, πιο συνειδητή σχέση με το φαγητό. Η μητέρα μου, ως τεχνολόγος τροφίμων, μου έμαθε από νωρίς να διαβάζω τις ετικέτες, να καταλαβαίνω τα συστατικά, να αναγνωρίζω την ποιότητα και να αποφεύγω την υπερβολή — όχι από φόβο, αλλά από γνώση. Έτσι, οι Κυριακές των γιαγιάδων μου δεν ήταν μόνο μνήμη· ήταν και θεμέλιο. Διαμόρφωσαν τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη θρέψη — όχι ως περιορισμό ή τάση, αλλά ως γενναιοδωρία, παρουσία και φροντίδα. Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στο συναίσθημα και την επίγνωση βρήκε αργότερα τον δρόμο της και στη δική μου κουζίνα.